مصاحبه گلنا گوردون

توسط tolofilmblog در عکاسی بدون دیدگاه

مصاحبه با عکاس مستند و روزنامه نگار گلنا گوردون ( Glenna Gord )

 

سماویا ابراهیم در حجاب آبی با دو خواهر خود با قطار از لاگوس به زریا سفر می کند. آنها دو روز برای سفر آماده شدند و برنج و لوبیا درست کردند تا با خود بیاورند. تنها یکی از این سه دختر متاهل است و دو نفر دیگر به زودی ازدواج می کنند.

مصاحبه گلنا گوردون

 

در آگوست 2015 ، گلنا گوردون ، روزنامه نگار ، به مجله نیویورک تایمز مأمور شد که از قطار 720 مایل خود در نیجریه ، از لاگوس به کانو ، برای اولین بار در سفر Voyages عکس بگیرد.

گوردون می نویسد: “خط ریلی استعماری در سال 2012 هنگامی که توسط چینی ها پس از سالها ناامنی بازسازی شد ، دوباره بازگشایی شد. این سفر حماسی از لاگوس ، قطب رشد و تحول و مرکز آفریقای جدید ، به کانو ، یک شهر تجاری باستانی اما فقیر در پای کویر صحرا در حال مبارزه با بوکوحرام است . . . . شمال و جنوب در اصل دو موجودیت مختلف هستند و این سفر حماسی فرصتی برای دیدن همه کسانی است که به جلو می روند به پیشرفت و همه دلایل پیچیده ای که چیزها عقب مانده اند.

یک تکلیف رویایی – اما با موانع و چالش های فراوان – گوردون در مورد جزئیات پشت صحنه مصاحبه کرده که وی را قادر به سفر و عکاسی ( حقایق نورپردازی در عکاسی ) در یکی از دشوارترین (اگر نه سخت ترین) کشورهای جهان کرد.

مصاحبه زیر اولین مصاحبه با گلنا گوردون است:

 

چگونه وظیفه عکاسی از “آموزش سفر در سراسر نیجریه” برای مجله نیویورک تایمز به وجود آمد؟

گلنا گوردون: من همیشه می خواستم قطار را به سراسر نیجریه برسانم. من در سال 2012 امتحان کردم. من حتی با کیسه های بسته بندی شده خود به ایستگاه رفتم و آماده رفتن شدم ، اما فرانسوی ها در مالی مداخله کردند و من یک تکلیف را دریافت کردم ، بنابراین به دور برگشتم و به فرودگاه رفتم و به جای آن پرواز کردم. سپس ، من یک بار سعی کردم آن را بدون مقالات مصرف کنم.

اما بار سوم جذابیت داشت! سردبیر مجله نیویورک تایمز از من دعوت کرد تا برای اولین بار در سفر خود [Voyages] شرکت کنم و من بلافاصله می دانستم که چه کاری می خواهم انجام دهم. آنها سریع و یک هفته زمین را پذیرفتند و بعداً در قطار حضور پیدا کردم.

یک زن با حرکت به سایر قطارها به قطار صعود می کند و سوار می شود که سوار آن شوید ، همچنین در ایستگاه Abeko در خارج از وسعت گسترده لاگوس حرکت کنید.

مصاحبه گلنا گوردون

 

برای سفر به نیجریه به چه مدارک و ترخیص و غیره نیاز داشتید؟

گلنا گوردون: ویزاهای نیجریه آسان نیست ، اما من از سال 2011 به طور مرتب به آنجا می روم و اکنون دسته ای از آنها را دارم. هر وقت به کنسولگری می روید ، قانون جدیدی وجود دارد. آنها می خواهند شما به بسیاری از حلقه ها پرش کنید ، و شما باید این کار را با یک لبخند انجام دهید. این فقط اولین چالش است. وقتی همکاران به من می گویند که در مورد چگونگی انجام این کار یا مشکلی که دارند ، به مشاوره نیاز دارند ، من می توانم کمی کمک کنم ، اما در نهایت شما باید با آن همکاری کنید ، و اگر نمی توانید کنسولگری را مدیریت کنید ، شما پس از رسیدن به آنجا ، هیچ کاری را مدیریت نخواهید کرد.

 

کنسولگری نیجریه چگونه است؟

گلنا گوردون: کنسولگری ها برای بسیاری از کشورها بر اساس همان عقاید حاکم و نظم و اقتصادی عمل می کنند که در کشوری که آنها نمایندگی می کنند ، کار می کنند ، حتی اگر در آمریکا باشند. بنابراین ، روابط شخصی و ضربه زدن به نوع صحیح لحن دوستانه می تواند همه چیز را معنی دهد. و هرچه وب سایت می گوید شما به آن نیاز دارید ، مردی که روی میز است تضمین می کند – از شما می خواهد یک تکه کاغذ را که ندارید بردارید  بنابراین باید مجدداً و دوباره به آن برگردید تا آن را بدست آورید.

ایستگاه قطار قبل از سفر به شمال با مسافران پر می شود. بیشتر مسافران شمالی هستند که نمی توانند از عهده پرواز برآیند یا برای حمل و نقل جاده ای بسیاری از کالاها یا چمدان های زیادی را حمل می کنند. برخی از جنوبی ها همچنین از قطار به عنوان یک “محلی” استفاده می کنند و آن را تنها چند ساعت از شمال از نقطه شروع در لاگوس طی می کنند.

مصاحبه گلنا گوردون

 

چه اقداماتی برای تقویت امنیت قبل از سفر به نیجریه انجام دادید؟

گلنا گوردون: برای این سفر ، مهمترین کاری که من کردم این بود که طبق قوانین و مجوز از رئیس شرکت راه آهن نیجریه ، با توجه به توجه HEAD RAIDING SQUAD / CHIEF HEAD GUARD هدایت شود.

من در ابتدا سعی کردم با خرید بلیط و شبانه روزی قطار را سوار شوم اما راهی نبود که نگهبانان قطار و پلیس ها اجازه دهند یک عکاس خبری خارجی اجازه عکس گرفتن داشته باشد. آنها به من اطلاع دادند که می توانم فقط از صندلی خود و نه هیچ جای دیگر عکس بگیرم .

 

 

من به قطار نرفتم. در عوض ، من به لاگوس ، جایی که دفتر مرکزی قطار بود پرواز کردم و چند روز منتظر ماندم تا با رئیس قطارها ملاقات کنم. او نامه ای به من نوشت که به من اجازه می داد و از همه مسئولان قطار درخواست می کند که به من کمک کنند و اجازه ی عکاسی به من بدهند .

این کلید جادویی بود زیرا در ابتدا پلیس ها  و نگهبانان مخالف بودند. اما یک بار که این نامه را نوشتم ، همه افراد آنجا می خواستند که من ایمن و راحت باشم و بتوانم کارم را انجام دهم. آنها هوای  من را تماشا کردند و در چندین موقعیت دشوار به من کمک کردند. من کاملاً نمی توانستم بدون این نامه این کار را انجام دهم. این کار در یک هفته زمان افزوده شد و هزینه های هنگفتی نیز به همراه داشت ، اما به معنای واقعی کلمه غیرممکن بود. من از این بابت خیلی خوشحالم .

ده‌ها و دهها بار آن را به مقامات نشان دادم. من هنوز هم آن را دارم ، در خانه ام آن را قاب کرده ام .

 

با اتحادیه عکاسان و فیلمبرداران آشنا شوید

 

چگونه رئیس شرکت راه آهن نیجریه را ترغیب کردید که به شما اجازه عکس گرفتن دهد؟

گلنا گوردون: من در شمال بوده ام و قصد داشتم با قطار به سمت جنوب بروم ، اما در عوض ، به لاگوس پرواز کردم و به دفتر راه آهن رفتم. من چند روز قبل از اینکه سرانجام با رئیس راه آهن ملاقات کنم ، او آدم خیلی منطقی و خوبی بود و وقتی فواید عکاسی ام را برایش گفتم خوشحال شد و استقبال کرد. ( چرا کلمه ” عکاسی صنعتی ” روزنه بیشتر از 500 سرچ دارد؟ )

 

آیا می توانید مثالی از وضعیتی که درمورد این که این نامها به شما کمک کرد بزنید ؟

گلنا گوردون: در یک مقطع ، اوایل سوار شدن ، فقط یک ساعت در خارج از لاگوس ، من قطار را در ایستگاهی که بسیار شلوغ بود ، قطع کردم و تعداد زیادی از مردم سوار و پیاده شدند. یک مأمور لباس شخصی در زمین سعی داشت ابتدا دستیارم فیصل و سپس من را برای گرفتن عکس بازداشت کند . همه دوره ما جمع شده اند و من با خوشحالی نامه ام را درآوردم و به آن ها نشان می دادم .

همچنین ، یک نگهبان از قطار ، که من قبلاً آن را ملاقات کرده بودم ، آمد و مداخله کرد و هرج و مرج را تمام کرد .

عایشه لوان ، دختر بچه ای با لباس قرمز ، قطار را از لاگوس به سمت آبادان با خانواده اش می برد.

مصاحبه گلنا گوردون

 

برای مطالعه بخش دوم کلیلک کنید