سید رضا میرکریمی
24
ژانویه

گفتوگو سید رضا میرکریمی بخش دوم

گفتوگو سید رضا میرکریمی و محمود گبرلو در برنامه هفت
بخش دوم

 

و چگونه به استفاده از سهیلا گلستانی رسیدید ؟

او را از همان ابتدا انتخاب کردم . یعنی قبل از همه بازیگران فیلم امروز ، و زمانی که فیلمنامه را می نوشتم ، شبنم مقدمی را انتخاب کردم . از آن جا که تئاتر زاید می بینم بازی او در روی صحنه تئاتر دیده بودم و به نظرم بازیگر با استعدادی بود و از جمله بازیگرانی بود که چندین بار مصمم بود با او کار کنم و این اتفاق رخ نداد . بعد خانم گلستانی را انتخاب کردم که البته او فیلمساز بود و یک فیلم کوتاه از او دیده بودم که به نظرم فیلم بسیار زیبایی بود. او البته علاوه بر کارگردانی بازی هم کرده بود و بازی اش در سریال زیبای وضعیت سفید ساخته حمید نعمت الله را دیده بودم و بازی اش را دوست داشتم.

 

شما از فیلمسازانی هستید که با نهادهای دولتی کار کرده اید . امروز با آی فیلم و یک حبه قند را با حوزه هنری ساختید و در تولید برخی فیلم های دیگر هم حمایت هایی داشته اید . از همکاری با سیستم های دولتی راحت هستید ؟ حرف ها و ایده های تان راحت به تصویر در می آید ؟

ببینید ، هر جایی که به من پول بدهد و در کارم دخالت نکند ؛ من با آنجا همکاری می کنم .

 

 

یعنی مشکلی ندارید که این کمک از سوی یک نهاد دولتی باشد ؟

نه ! چه اشکالی دارد ، وقتی در کار من دخالتی نمی کند ؟ در همین فیلم امروز با آی فیلم تعامل خوبی داشتیم . یعنی اصولا دعوت برای همکاری از طرف خودشان مطرح شد و اینگونه نبود که من به سمت آن ها بروم .

 

پس شما همکاری با نهادهای دولتی را ایراد نمی دانید ؟

نه ! چه اشکالی دارد ؟ مگر ما با دولت کجا داریم کار می کنیم که بد باشد ؟ دولت کشور خودمان است دیگر ، با کجا باید کار کنیم ؟ اگر منظور فیلمسازی در بخش خصوصی است . خب طبیعی است که اگر بخش خصوصی بیاید و روی کار من سرمایه گذاری کند ، من با کمال میل این همکاری را می پذیریم ، ولی واقعیت این است که ما بخش خصوصی خیلی فعالی آن هم در حوزه فیلم های فرهنگی نداریم .

من اتفاقا طرفدار بخش خصوصی هستم اما امروز بخش خصوصی این سینمای ایران خیلی تضعیف شده است . یعنی در یک سطح خیلی کوچکی مانده و برای اینکه بتواند امرار معاش کند ، مجبور است به یک سری کلیشه تن بدهد . اگر بخش خصوصی فربه بود ، می توانسنت روی فیلم های فرهنگی و هنری هم سرمایه گذاری کند . اگر کمپانی وجود داشت و چرخه اش می چرخید ، یک بسته فرهنگی تولید می کرد که در این بسته ، چهار فیلم سرگرم کننده وجود داشت و یک فیلم خاص و فرهنگی ، اما باور کنید بخش خصوصی در سینمای ایران نحیف شدنه و حال و روز خوبی متاسفانه ندارد .

 

فیلم امروز را با مردم دیدید . از واکنش آنها نسبت به این فیلم متفاوت راضی بودید ؟

میزان رضایت مندی مخاطبان مطلوب بوده است البته این از آن دسته سوالاتی است که اگر هر فیلمسازی بپرسید ، می گوید همه دارند از فیلم من لذت می برند ولی اوضاع خوب است . آنچه برای خودم جالب تر است این است که افرادی خارج از حوزه سینما دارند . درباره این فیلم حرف می زنند.

 

این به خاطر فضای خاص و متفاوت حاکم برا فیلم است ؟

حتما به حرف هایی بر می گردد که در فیلم هست و حساستی که به وجود آورده است .

 

شما علاوه بر فیلمسازی ، در مناصب دیگر هم فعالیت دارید . در این سال ها در شورای صدور پروانه نمایش هم حکمی را دریافت کردید اما به این جلسات نرفتید .علت اش چه بود ؟

واقعیت این است که دکتر ایوبی رئیس سازمان سینمایی به من لطفی کرد و حکم مرا برای عضویت در این شورا صادر کرد . اما من از همان ابتدا گفتم به خاطر پروژه هایی که درگیرشان هستم ، نمی توانم در این شورا حضور پیدا کنم . من در این شورا حضور ندارد و این تصمیم را هم داشتم که استعفا بدهم اما چون صورت خوشی نداشت قرار شد که صبر کنم تا نفر جایگزین من انتخاب شود .

 

دوست ندارید عضو این شورای دولتی بشوید یا واقعا گرفتارید ؟

واقعا گرفتارم .

سید رضا میرکریمی2

 

به وضعیت امروز سینمای ایران که امید دارید ؟

به هر حال باید بپذیریم که اتفاق مهمی در سینمای ایران افتاده و آن بازگشت احترام در رابطه بین سیاستگذار و سینما گر است . احترام متقابل خوبی شکل گرفته و ممکن است توقع وخواسته کمی باشد و هیچ تغییر بنیادینی هم اتفاق نیفتاده باشد اما چند سالی این احترام وجود نداشت و خیلی بد بود . همین که این احترام متقابل در این رابطه سر جای خود برگشته ، بسیار خوب است ، و البته باید بگویم یکسری اقدامات مفید هم انجام شده است . من دکتر ایوبی را از زمانی که رایزن فرنگی ایران در پاریس بود ، خیلی خوب می شناسم و فکر می کنم اگر اغراق نکنم ، او شاد از شاخص ترین و موفق ترین رایزن های فرنگی کشور ما بود .

 

خب البته فعالیت در خارج از کشور و در آن موقعیت با کارکردن و در داخل کشور ، آن هم بر مسند مدیریت سینمای ایران ، خیلی متفاوت است .

بله ، من در مقدمه اشاره به توانایی او بودم . ایوبی در سازمان اکو هم بخش فرهنگی آن را زنده کرد و همکارهای منطقه ای خوبی اتفاق افتاد که من از دور شاهدش بودم . البته وقتی هم به سمت سینما می آمد و قرار بود رئیس سازمان سینمایی شود ، شخصا به او گفتم که این کار را نکند و این پیشنهاد را نپذیرد و صریحا این پیشنهاد را به دکتر ایوبی مطرح کردم که با توجه به توانایی هایش ، بهتر است در سمت معاونت هنری وزارت ارشاد فعالیت کند چرا که معتقد بودم آن بخش قابل کنترل تر است ، در آن بخش می تواند خدمات بهتری ارائه دهد و اقداماتش هم بهتر دیده شود .

سینما پیچیدگی های خاصی دارد و آدم های بد و خوب اش هم موسمی هستند.

 

 

واقعا به سینما و آدم های سینما اینقدر بدبین هستید ؟

نه بدبین نیستم ، به نظر من می رسید که شاید پیچیدگی های سینما ، یک دانشمند اهل قلم و در واقع کسی مثل دکتر ایوبی را خسته کند و او نتواند از پس ماجراهای سینمای ایران بر بیایید و اما او در عمل ، توانایی هایش را ثابت کرد و نشان داد که یک روی دیگر هم داشته که من آن را نمی شناختم و با آن روبرو نشده بود .

 

پس ارزیابی مثبتی از فعالیت او در سازمان سینمایی دارید ؟

بله ، در این مدت گام های مثتبی در سینمای ایران برداشته شده . البته ارزیابی کارنامه ایشان هم دیر است و هم زود ، دیر است چون تجربه نشان داده که مدیران بیشتر از سه یا چهار سال بر مسندشان نیستند و زود است ، برای انیکه واقعا در عرض یک سال نمی شود آسیب های ایجاد شده در گذشته را جبران کرد . با وجود محدودیت های منابع مالی نسبت به گذشته ، اقداماتی در زمینه سینمای دیجیتال ، سالن سازی ، کارت سینما و … رخ داده اما در زمینه زیر ساخت ها اتفاقی نیفتاده و من هنوز برنامه ای در این زمینه ندیده ام .

 

سینماگران ما امروز نیازمند وحدت هستند چه چیزی باعث وحدت و تداوم وحدت بین سینماگران می شود ؟

شاخصه های مختلفی در این زمینه اثر گذارند . سرمایه اعتقاد به نظر من خیلی مهم است . ما هنوز هم درگیر سوءتفاهمات جدی بین سیاستمداران و برنامه ریزان سینمایی کشور هستیم و دائم شاهد دعوایی هستیم که اصلا از اساس با یک سوءتفاهم شکل گرفته و براساس یک بی اعتمادی پیش رفته است . این فضا را به سمتی برده که گویی همواره عده ای در آن ، به دنبال مچ گیری هستند ، به همین دلیل است که ماموریت های بزرگی به سینمای ایران واگذار نشده یا شاید به سینمای ایران اعتماد نشده و این سبب شده تا از ظرفیت های سینمای ایران هم به خوبی استفاده نشود .

 

ما فارغ از این فضا ، فعالیت سینماگران ، مطلوب بوده است ؟

بله ، من هم معتقدم که سینماگران ما علی رغم وجود این فضای منفی علیه سینمای ایران ، خیلی خوب و بعضا درخشان کار کرده اند . به همی دلیل است که وقتی سینما را با زمینه های دیگر در این کشور مقایسه می کنیم به این نتیجه می رسیم که خروجی قابل دفاع تری دارد . باید به این نکته توجه کنیم که اگر سینمای ما مشکل دارد همه مشکل به سینماگران بر نمی گردد . باید قبول کنیم که برنامه ریزی ما هم مشکل دارد.

همه مشکل به سینماگران بر نمی گردد باید قبول کنیم که برنامه ریزی ما هم مشکل دارد و همه چیز بر اساس برنامه ما پیش نمی رود باید ببنیم که کدام برنامه وجود داشته که سینماگران ما نتوانسته اند خودشان را با آن وقف دهند ؟ اگر این اتفاق افتاده ، بخشی از آن به نبود سیاست کلان بر می گردد . بخشی به نبود اعتماد و اگر همه چیز سر جای خودش باشد سینما بازسازی و احیا خواهد شد . البته بگذریم از این که من هر چه به گذشته باز می گردم ، می بینم که هر گاه به تلویزیون آمده ام و حرف زده ام ، همین حرف را زده ام . حال این که چه زمانی قرار است اوضاع بهبود پیدا کند ، نامعلوم است .